|
 Paramaribo - Ex-parlementariër Harry Kisoensingh (53) is gistermiddag na een langdurig ziekbed overleden. Deze parlementariër van HPP, die namens de Nickeriaanse gemeenschap in het parlement zat in de periode 1996-2000, heeft door zijn strijdvaardigheid zijn sporen verdiend in de Surinaamse politieke arena.
Kisoensingh had het tot zijn plicht gemaakt om op te komen tegen onrecht tegen het volk, en in het bijzonder in de agrarische sector. Deze tengere man behoorde tot de kleine groep van strijdvaardige Sranan man die bereid zijn tot het uiterst te gaan om gehoord te worden door beleidsmakers. Een voorbeeld van zijn moed zal velen zeker niet zijn ontgaan toen hij in zijn strijd voor een beter bestaan voor de Nickeriaanse rijstboeren midden op het wegdek ging liggen uit protest. Ook zijn hongerstaking is niet onopgemerkt gebleven. Respect bij zijn politieke vrienden en vijanden wist Kisoensingh zeker wel af te dwingen door zijn houding en zijn strijd om rechtvaardheid.
NDP-parlementariër Rabin Parmessar ziet Kisoensingh als een held die te vroeg uit ons midden is gehaald. “Ik heb Harry gekend vanaf de muloschool in Nickerie en van de politiek. Hij heeft het in de afgelopen periode niet makkelijk gehad door zijn ziekte. Hij verdient veel respect. Hij is altijd opgekomen voor land en volk, vooral voor de agrariërs. Hij is te vroeg overleden”, reageert Parmessar geschokt. Volgens hem zal Suriname een actief lid in de politiek missen.
Ex-districtscommissaris van Nickerie Hardeo Ramadhin zegt dat hij Kisoensingh altijd heeft bewonderd om zijn aanpak van politieke zaken. “Hij was een man die zaken goed wist te verkopen. Hij had heel veel liefde voor het district. Hoewel hij zijn huis in de stad had, heeft hij gekozen om in het district te blijven wonen.” Ramadhin vindt dat Kisoensingh één van de betere parlementariërs van de afgelopen periode uit het district is. Suriname verliest met het heengaan van Kisoensingh een grote zoon, zegt een geschokte Frank Playfair. “Met het heengaan van Harry verliezen wij een heel kritische en jonge politieke leider en parlementariër. Hij was heel kritisch en wist de overige leden naar hem te laten luisteren als hij zijn rede hield.”
Kisoensingh was bekend om zijn systematisch opgebouwde toespraken, waarbij de problemen van de bevolking hem steeds na aan het hart lagen. In mei 1999 werd hij herkozen als voorzitter van de HPP. Kisoensingh ondersteunde de visie van de HPP, dat vrouwen uit hun achtergestelde positie moesten komen en dat jongeren de gelegenheid moesten krijgen hun stem uit te brengen.
Bij de verkiezingen op 25 mei 2000 behaalde de HPP geen enkele zetel. Hetzelfde lot overkwam hem bij de daarop volgende verkiezingen op 25 mei 2005. dWT-journaliste Rosita Leeflang sprak hem in Nickerie, gelijk na de uitslag van de verkiezingen. Kisoensingh noemde de uitslag van die verkiezingen het “einde van zijn politieke carrière”. Kisoensingh was lijsttrekker van de politieke combinatie UPS-DOE. “De kiezers hebben weer niet gekozen voor kwaliteit en fatsoen, maar voor leugens en sukkels”, was zijn eerste reactie.
“Ze hebben mij ontslagen van de verplichting om mij nog verder uit te sloven. Je kan niet gedurende twee achtereenvolgende verkiezingen niet worden gekozen, dus voor mij houdt het op. Ik zal er, net als in de afgelopen tien jaren, niet een kop koffie minder om drinken,” zei Kisoensingh, die op dat moment ook achter een kop koffie zat. Het plan om te stoppen met zijn politieke carrière had hij niet van tevoren opgevat, maar hij heeft dat besloten nadat de uitslagen bekend werden. “Als ik dat van tevoren had besloten, dan had het ook geen zin gehad om zoveel geld en mankracht te stoppen in die verkiezingen.”
Ook als er in de toekomst een partij een beroep op hem zou doen om zich aan te sluiten, zou het antwoord van de HPP-voorman negatief zijn. Naar zijn zeggen bestaat de HPP de facto niet meer en is deze opgegaan in UPS. “Ik ga in mijn hangmat liggen kijken en genieten van de Surinamerivier.”
Het verloop van de verkiezingen vond Kisoensingh vermoeiend, aangezien het hard werken was. Van 1996 tot 2000 was hij vice-voorzitter van het parlement.
|
