|
Zak friet is nu delicatesse |
 Paramaribo - Naam: Lisanne Hams (25) Land: Suriname Beroep: assistent-manager Tran Elite Hotel. Een half jaartje zou ze in Suriname blijven om haar afstudeeronderzoek voor het Saxion uit te voeren. Daarna een baan als gezinsvoogd bij Bureau Jeugdzorg Overijssel. Het pakte anders uit toen Lisanne Hams in haar stageperiode Gavin leerde kennen.
In augustus 2007 zegde de Haaksbergse, na lang wikken en wegen, ons kikkerlandje vaarwel voor de tropen. Niet als maatschappelijk werker, maar als assistent-manager in het hotel van haar vriend en diens moeder. Haar familie blijft achter met gemengde gevoelens van verdriet, trots en berusting. "Veel vrienden en bekenden vinden het wel stoer dat ik gewoon doe waar anderen alleen van durven te dromen." Haar schoonfamilie heeft haar allerhartelijkst opgenomen.
Ook met de medewerkers van het hotel kan ze goed overweg. Vriendjes worden met Surinaamse meiden is een ander verhaal. Zij blijken een negatief beeld te hebben over hun Hollandse soortgenoten. "Dat is ontstaan door de vele stagiaires. Surinamers vinden vaak dat Nederlandse stagiaires er alleen maar zijn om te feesten, hun mannen, werk- en stageplekken in te pikken en vakantie te vieren. Als ze je eenmaal kennen, merk je dat ze opener worden en is er geen sprake meer van rivaliteit." Omdat ze naar eigen zeggen vrij flexibel van aard is, is het leven in de voormalige Nederlandse kolonie haar niet tegengevallen. "Ik had er natuurlijk al een half jaar gewoond. Wat ik zo mooi vind is dat Surinamers trots zijn op hun land en hun mensen.
Ze kijken vooral naar het welzijn dat je ervaart in je leven en niet eerst naar de welvaart die je hebt bereikt." Lisanne is op salsales gegaan, in een groep met juist veel Surinamers en weinig Nederlanders. Hoewel er Nederlands wordt gesproken houdt men er in Suriname een wat andere manier van communiceren op na. "Vaak wordt iets op gebiedende wijze gezegd en daar moest ik in het begin erg aan wennen. 'Doe dit voor me' is hier heel gewoon. Als Nederlander zeg je iets van 'Zou je dit voor me willen doen, asjeblieft?'. Inmiddels weet ik dat het niet onbeleefd is bedoeld." Natuurlijk heeft ze baaldagen en af en toe verdriet. Ze mist het directe contact met familie en vrienden.
"Een mama-knuffel, winkelen met mijn zus, een fijn gesprek met mijn vader of een kop thee met vriendinnen bij Markt 2. De eerste maanden had ik buiten het hotel om weinig sociale contacten. Mijn wereldje was klein. Nu heb ik leuke vriendinnen, ga twee keer per week naar salsa, alleen de stad in boodschappen doen. Zo leer ik steeds meer mensen kennen." Op haar verjaardag kreeg ze van haar ouders een hondje, Pien. Dat beestje houdt haar zo bezig dat ze niet eens tijd heeft om zich rot te voelen. Bovendien eist het Tran Elite Hotel zeven dagen per week haar aandacht. "Als je in een ander land woont, wordt je afkomst ineens erg belangrijk. Ik heb nog nooit zo veel nieuws, 'Twee vandaag' en 'Spoorloos' gekeken als de laatste maanden. Een zak echte Hollandse friet is een delicatesse en van Nederlandse pindasaus, zonder sambal dus, word ik helemaal wild!" |
Geschreven door 'Gast' op 2008-08-06 18:34:28
ik ben ook pas terug in suriname, ik heb een baan,maar oei oei, ik hoop dat ik het vol houd. Vooral savonds voel ik me erg eenzaam, ik heb geen vriend, dus,wel wat familie, maar daar wil ik niet iedere dag aan komen lopen, het is toch anders dan fam. in nederland.Ze zijn ook achterdochtig, want ik woon in een nieuw groot huis, en ze kijken van, hoe kan dat, jij pas 2maanden hier en alles spik slinternieuw. Ohw ohw ik hoop dat ik het volhoudt hoor. |
|
